spokojne-dziecko.jpg

Czy istnieje sposób na spokojne dziecko? Ja już go znam

 
Naszło mnie na rozważania, skończyło się na emocjonalnym wywodzie. Gdzie się nie rozejrzę, wszędzie słyszę jak dorośli opowiadają o swoich dzieciach (często w ich obecności i często nawet nie skarżąc się na nie a tak trochę pół żartem), że to mali tyrani, terroryści, rozpieszczone księżniczki, marudy, diabełki, złośnice, brudaski, głuptaski, że męczą rodziców, manipulują, itp. Czy tylko mnie się wydaje, że to nieświadome, podprogowe przekazywanie dzieciom informacji, że są mało fajne? Tych określeń jest cała masa. I żadne, nawet jak się bardzo uprę, nie podchodzi mi pod komplement. No więc ja się zastanawiam co dobrego chcemy uzyskać od kogoś nazywając go niedobrym? Nie trzeba wprost, nie trzeba przeklinać. A teraz powiedz tak o dorosłym albo do dorosłego. Też wydaje się takie urocze i niewinne?

 
 
spokojne-dziecko.jpg
 
 

Ale do rzeczy…

Jeśli zapytam cię, jakie pytania słyszysz najczęściej jako matka (szczególnie młoda) pewnie byłoby to: kiedy następne, pewnie mu zimno, gdzie czapeczka i może za mało zjadł? Mniej więcej oczywiście bo wersji tyle co ludzi. Mam to samo. Ale jest jedno pytanie, które słyszę wyjątkowo często. Brzmi ono: jak to robisz, że twoje dziecko jest takie spokojne?

 
 

I właśnie to jest dziwne bo…

nie robię zupełnie nic. A przynajmniej nic nadzwyczajnego. Ja nie porównuję dzieci. Nie wartościuję ich jako ludzi na podstawie ich zachowania. Nie kategoryzuję spokojny lub nie albo grzeczny lub niegrzeczny (te dwa słowa nawet nie występują w moim matkowym słowniku). Nie wartościuję ich rodziców i nie oceniam ich zaangażowania w wychowanie, a tym bardziej siły ich uczuć. Dla mnie moje dziecko jest spokojne nie dlatego, że faktycznie jest (obiektywnie nikt nie jest w stanie tego sprawdzić) ale dlatego, że ja wiem, że nie musi. I akceptuję każde jego zachowanie. Dlatego mnie nie bardzo przeraża zachowanie dziecka, które powszechnie mogłoby zostać uznane za problematyczne.

Być może właśnie dzięki pełnej akceptacji moje dziecko nie musi się miotać, walczyć o swoje zupełnie podstawowe prawo bycia sobą z całym wachlarzem emocji i cech, z własnym temperamentem i wszystkim na co nawet wpływu możemy nie mieć. Bo moje dziecko jest człowiekiem takim jak ja a ja również posługuję się pełnym wachlarzem uczuć. Od furii po anielską cierpliwość, od wkurwienia po łagodność i od płaczu i bezsilności po euforię i nadzieję. Bo mogę. Bo mam prawo. Bo to normalne.

A przecież uważam swoje dziecko za pełnoprawnego człowieka. Nie odmawiam mu żadnej z tych emocji. Staram się jedynie je ukierunkować, oswajać. Chcę żeby moje dziecko było ze sobą szczęśliwe. To znaczy, że nie ma cały czas okazywać radości. To znaczy, że ma akceptować samą siebie z każdą myślą, emocją i w każdej chwili, kolorowej czy nie. Ma to robić w pełnym poszanowaniu dla siebie i innych, nie krzywdzić. Moja empatia jest tu kluczem i wierzę, że dziecko, które pozna to uczucie będzie dobrym człowiekiem dla siebie i innych.

Moje dziecko nie jest spokojne, ono jest sobą. Płacze jak twoje, marudzi jak twoje, tupie i co tam jeszcze chcesz, również jak twoje i zapewne każde inne dziecko. Ale jest ogromna różnica pomiędzy dzieckiem rozumianym a tym, które rozumiane nie jest. To się zaczyna od pierwszych chwil życia. I nigdy się nie kończy. Tu w ogóle nie chodzi o to jak dużo dziecko płacze, czy się wierci, marudzi, jak sypia i jaki ma charakter czy temperament. Jak nie wiem ostatecznie czy moja metoda jest dobra, słuszna i czy za parę lat nie zrobię wielkich oczu, że jednak coś poszło nie tak. Póki co się sprawdza.

 
 
spokojne-dziecko.jpg
 
 

Bywa ciężko, ale wiedziałam, że tak właśnie czasem będzie 

To tak jak nie mający dzieci znajomi wypytują, jak to jest je mieć, być rodzicem. Czy faktycznie tak ciężko jak wszyscy mówią? Pewnie, że bywa ciężko, ale to nie znaczy, że to ciężko ma negatywne zabarwienie. Jest inaczej. Przecież jakieś pojęcie masz jak wygląda życie z dzieckiem. Przed porodem sama nigdy nawet nie trzymałam dziecka na ręku i wszystkie wydawały mi się jednakowymi kartoflami a mimo to wiedziałam, że będzie płakało, potrzebowało mnie częściej niż bym tego chciała (a nawet mogła), że kupki, kolki, rzucanie jedzeniem.

I skoro jesteśmy choć trochę świadome jak to wygląda to dlaczego ciągle ludzie pytają na przykład co zrobić żeby dziecko przesypiało całe noce. A kiedy dopytuję ile dziecko ma słyszę, że tydzień…

Pewnie znajdzie się parę takich osób, które stwierdzą, że się chwalę albo obrażam kogoś kogo dziecko spokojne nie jest. Jeśli tak, czytaj uważnie. Jestem ostatnią osobą, która w ten sposób wartościuje i ocenia. Od razu schowaj swój sprzeciw w kieszeń. Piszę o sobie. Ty rób jak uważasz. Nie musisz się ze mną zgadzać. Ale tu dochodzimy do sedna. Szacunek. Każdy wymaga go od dzieci ale tylko świadomi rodzice wiedzą, że sami muszą okazać go innym. Różnica poglądów nie ma tu żadnego znaczenia.

I tak, wie, piszę chaotycznie. Musisz mi to wybaczyć. Staram się jak mogę aby wyklarować jasny przekaż ale czasem może mi się nie udać. Lubię poezję, być może dlatego wiele myśli znajdziesz u mnie między wierszami.

 
 

spokojne-dziecko.jpg

 
 

No więc co takiego robię? 

Pozwalam na wszystko. Na wszystko co jest bezpieczne dla dziecka i innych, zarówno w aspekcie fizycznym, emocjonalnym, materialnym. Na wszystko co w mojej opinii nie szkodzi. Brudne ubrania to żadna strata. Wypiorę. Brak trosk i barier to klucz to szczęśliwego dzieciństwa.

Jednocześnie ustalając jasne granice. Uważam, że jasne granice to poczucie bezpieczeństwa. Granice to miejsce dbania o to co moje z jednoczesnym dbaniem o to co czyjeś. Granice to element wychowania, bezpieczna beztroska. Nie uznaję tzw. bezstresowego wychowania.

 

Szanuję i nigdy nie zapominam, że dziecko jest świadomą, niezależną i inteligentną jednostką. Od pierwszej chwili traktowałam córkę jak inteligentną, świadomą osobę. Nie znała języka mówionego i odgórnie ustalonych zasad dorosłych, ale to nie ma żadnego znaczenia. Przybyła z Kosmosu. Nawet to nie odbiera jej prawa do bycia niezależną jednostką (w sensie człowieczeństwa). Dla mnie to właśnie było czymś znakomitym – neutralna wobec norm, zasad i łatek, wartości, osądów, cywilizacyjna Tabula Rasa. Nic tylko czerpać i się uczyć.

Jednocześnie opiekując się nią i biorąc za nią odpowiedzialność. To oczywiste. Jestem jej mamą, opiekunką. Biorę za nią pełną odpowiedzialność a jej dobro i zdrowie są dla mnie wartościami nadrzędnymi. Ale nie przejmę kontroli nad jej umysłem, nie hoduję uległego robota.

 

Dbam o bezpieczeństwo. Jak wyżej – piekarnik, strome schody czy rozbite szkło – z daleka.

Jednocześnie dając wolność i beztroskę. Skakanie po kałużach, krzyk w złości, turlanie po podłodze, odmówienie czegokolwiek – to prawo człowieka a zatem i dziecka.

 

Widzi moje łzy, wie, że czasem nie wiem albo, że mi się nie chce. Bo jestem człowiekiem z krwi i kości. Bo prócz ciała mam też umysł i emocje. Bo czasem sobie radzę a czasem nie. Nie ma człowieka, który cały czas się uśmiecha lub któremu wszystko zawsze się udaje. A rodzic to też człowiek. Jeśli chcemy zrozumieć nasze dziecko to musimy postarać się by dziecko zrozumiało nas. Dojedzie do tego jeśli pokażemy mu się jako ludzie, tacy jak ono.

Jednocześnie wie, że jestem zawsze jeśli mnie potrzebuje i nie osaczam jej własnymi zmartwieniami. Wszystko ma swoje granice. Nie obarczam dziecka zmartwieniami. Nie mogę pozwolić by moje dziecko martwiło się o rodziców, niech nie staje się małym dorosłym.

 

Noszę, tulę i całuję. Kiedy tego chce a ja mogę. Zawsze i wszędzie. W nosie mam, że ma sprawne nóżki, że coś tam. Wierzę, że nie ma nic lepszego dla rodzica niż dziecko, które wyciąga w górę rączki by opleść je wokół szyi dorosłego. Co z tego, że gotuję obiad, zmywam, cokolwiek. Miłość i bliskość nie ma dla mnie terminarza.

Jednocześnie mówiąc normalnie. Zdarzyło mi się zebrać krytykę, że razem z Adamem mówimy do dziecka normalnie (cokolwiek to znaczy). Dla nas to znaczy tak, jak do siebie nawzajem. Nie zdrabniamy przesadnie, nie zmieniamy słów na potrzeby dziecka bo to nie jest autentyczna potrzeba dziecka a jedynie błędne wyobrażenie dorosłego, że tak łatwiej maluchowi coś zrozumieć.

 

Mówię próbuj i sama próbuję. Staram się bardzo nie być hipokrytką. Jeśli nie chcę czegoś zjeść bo mi nie smakuje, odrzuca mnie czy cokolwiek innego, jak mogłabym narzucać zjedzenie tego dziecku. Albo zamykać się w domu i kazać dziecku wyjść do ludzi. Albo kazać czytać książki gapiąc się w telefon. Cokolwiek. Rodzic-dziecko. Lustro.

Jednocześnie pozwalam mieć własne zdanie i opinię. Są sytuacje, kiedy dziecko próbuje coś co okaże się nieposzanowaniem wyznaczonych granic. A granice są nie do przejścia jeśli wszystkim w rodzinie przynoszą korzyści, a ich przekroczenie wyrządziłoby krzywdę. Do wszystkich odnoszą się na równi i z szacunkiem.
Ale są sytuacje, w których moje dziecko może mieć zupełnie odmienne zdanie od mojego i choć krew mnie zalewa niewiele mogę (nie chcę) na to poradzić. To tyczy się spraw ważnych i nie ważnych, pierdół nawet. Chcę nauczyć dziecko asertywności. Nie zrobię tego wymagając ślepego posłuszeństwa a pozycja rodzica nie jest żadnym ku temu powodem.

 

Opowiadam, tłumaczę, uprzedzam. Wszystko od pierwszej chwili życia. Że teraz zmienię pieluszkę, że idziemy na szczepienie, że nie będzie kolejnej bajki, że spodziewamy się gości. Absolutnie wszystko.

Ale nigdy nie kłamię i nie straszę. Że zastrzyk nic nie boli? Trochę boli. Są rzeczy, które nie podlegają dyskusji jeśli chodzi o zdrowie lub życie. Nie kłamię, że nic się nie stało choć ewidentnie widać, że się martwię. No nie bardzo to przejdzie.

 
 
spokojne-dziecko.jpg
 
 

Perspektywa i empatia. To moje dwa słowa klucze w wychowaniu dziecka

Co dla mnie oznacza, że dziecko jest spokojne? Nie to, że przesypia całą noc i nie to, że potulnie godzi się na każde zalecenie rodzica. Nie to, że siedzi cicho. Dziecko spokojne to nie dziecko które nie ma własnego zdania, nie to, które wszelkie emocje ukrywa dla siebie. Dziecko spokojne to dziecko rozumiane. Bo nie ma w nim strachu, że musi wykrzyczeć to co chce by było zauważone i usłyszane.

Dziecko spokojne to dziecko szanowane i akceptowane takim jakie jest. Dziecko spokojne to dziecko szczęśliwe. Dziecko spokojne to dziecko, które może tupnąć, ma własne zdanie, które czasem krzyknie. Nie dlatego, że jest bezsilne ale dlatego, że każdemu czasem zdarzy się krzyknąć. Dziecko spokojne to dziecko, które może płakać, złościć się tak samo jak cieszyć. A kluczem jestem tu ja, jako rodzic i jako odbiorca i nadawca informacji zwrotnej. To ode mnie, a nie od dziecka, ten spokój właśnie wychodzi w postaci akceptacji dziecka w dziecku. Moje dziecko może żyć i być sobą a wychowanie to kształtowanie nie dla naszego chwilowego spokoju a dla całego teraźniejszego i przede wszystkim przyszłego życia naszego dziecka. Nie wychowujemy dla siebie a dla niego. Dziecko spokojnie to nie to samo co dziecko grzeczne. To dziecko szczęśliwe.

Jaki jest mój sposób na spokojne dziecko? Pozwolić dziecku być dzieckiem.

 

 

 

 

 

 

spokojne-dziecko.jpg

Mama, socjolog, blogerka. Niepoprawna optymistka.
Cierpliwie łączę obowiązki z pasjami, odkrywam uroki wyzwań ambitnej mamy z prawdziwym i codziennym macierzyństwem. Książkoholiczka kochająca dobre jedzenie i nietolerująca ściemy. Pasjonatka urokliwych miejsc i ładnych rzeczy. Znajdziesz mnie tutaj

Może spodoba ci się

Chustowanie, czyli noszenie dziecka w chuście. Nasza wspaniała przygoda

Jak to jest mieć dzieci, czyli różnice w byciu mamą jedynaka i rodzeństwa

Szacunek do starszych i to, co mi w nim przeszkadza.

Żłobek i przedszkole – podsumowanie najlepszych wpisów

Gadżety pomocne przy karmieniu piersią + książki

Większość z Was zapomniała o tym wychowując dzieci…

Dla babci i dziadka. Życzenia-marzenia.

Co zrobić by dziecko przespało przynajmniej 10 godzin. Tajemne triki na spokojny i długi sen.

Dorosłe dziecko. Jak odebrać dzieciństwo dziecku i dojrzałość dorosłemu

Od tych tekstów mamo, jeży się włos na głowie.

Jak zachęcić dziecko do czytania książek? 6 sprawdzonych sposobów

Przykazania szczęśliwej mamy – musisz je poznać!

Zabobony i przesądy w ciąży, czyli rzecz o głaskaniu barana w świetle Księżyca

Podróż z dzieckiem – niezawodne gadżety na bezpieczną i wygodną wyprawę

Nie bądź ananas, bądź miły dla nas!

Tego uczę swoje dziecko i obrywam za to po uszach!

Mały Książę i inne dzieła Antoine De Saint-Exupery • cytaty

Mówisz i masz, czyli jak nasze słowa kształtują dziecko

Atrakcje turystyczne dla rodzin z dziećmi w Międzyzdrojach. Co zobaczyć, gdzie zjeść?

Akuku Mamo! czyli szukam przyjaciółki z sąsiedztwa

Jestem mamą. Jestem super.

Jedna jedyna rzecz, która zniszczy każdą najlepszą relację a miłość zamieni w nienawiść

Co zrobić żeby dziecko chętnie (i dokładnie) myło zęby? Moje sprawdzone sposoby

Zakaz krzyku na placu zabaw, czyli mama traci cierpliwość do… mam

Macierzyństwo zmienia kobietę. To źle?

Wyprawka przyszłej mamy i niemowlaka – nawet byś o tym nie pomyślała, a warto! Pomysł na prezent

Odkryłam dlaczego jestem złą mamą…

Choćbyś zrobiła wszystko idealnie, jest coś co zniszczy te święta. Domyślasz się?

Moje dziecko lepsze? O tym, że nic nie spadło mi z nieba.

Wyprawka dla dziecka – co kompletnie się nam nie przydało

Macierzyństwo to więzienie.

3 dni wakacji i ręce opadają. Najgorsze podsłyszane teksty kierowane do dzieci

Mój apel o szacunek dla maluszków.

Co się stało, kiedy zrozumiałam, że jestem mamą?

Czujesz, że nie możesz dotrzeć do swojego dziecka? Napisz list!

Zabobony i przesądy, które pomagają zajść w ciążę

3 myśli, od których zapala mi się czerwona lampka

Mamo, jesteś najlepsza!

Klaps to nie bicie? Dziecko nie człowiek?

Chciałabym urodzić dziewczynkę, wolałabym żeby był chłopiec…

Święty Mikołaj to przeżytek. Nie chcę oszukiwać swojego dziecka.

Najważniejsze zasady bezpiecznej podróży z dzieckiem

Bałagan? Jaki bałagan? Królewna idzie napić się kawki.

Jak ułatwić dziecku start w przedszkolu?

Dzieci nie są złe i już

Czy Twoje dziecko może być… kimś?

Miłość do dziecka wyrażona wierszem – 3 wspaniałe propozycje

Klucz do szczęścia

Nie, nie, nie. Czego nieświadomie uczymy swoje dzieci?

A co jeśli mnie się nie spieszy…

Dzieci – śmieci?

Esencja bliskości w praktyce czyli rodzaje chust i nosideł

Argumenty rodziców z którymi nigdy się nie zgodzę. A Ty?

Kiedy pojawia się rodzeństwo, dziecku może zawalić się świat – 6 kroków by pomóc starszemu dziecku

Jeśli zastanawiasz się, czy robisz TO dobrze, zadaj sobie TO jedno pytanie

8 najbardziej zaskakujących rzeczy w macierzyństwie. Zgadzasz się?

Refluks u dziecka – dieta i zalecenia w trosce o zdrowie malucha

Zastanawiałaś się nad tym, co przy dzieciach mówisz… sama do siebie?

Mama ma czas, czyli koniec z zimną kawą + mega darmowy bonus!

Zdziwisz się, jaka muzyka oczaruje Twoje dziecko

Monitor oddechu – dla kogo, po co i czy warto?

Kiedy chłopiec pomaluje paznokcie świat wstrzymuje oddech

Czy istnieje mądra kara?

Baby box czyli wyprawka idealna- jeden gadżet z mnóstwem zastosowań

Tosia papa. Ostatnie chwile z naszym pupilem.

Najwspanialsze cytaty o dzieciach – Janusz Korczak

Pozwólmy kobietom nie być matkami

13 sekretów, które zdradzę Ci o sobie

Jak ogarnąć nieogarnięte? O zarządzaniu czasem dla kobiet

Jak zniechęcić dziecko do lekarzy

Szpinak robi mniam, czyli jak umilić posiłki i zachęcić do smakowania + jak zabić apetyt?

Wiersze, rymowanki i życzenia na Dzień Babci i Dziadka – prawie 120 propozycji!

Problemy ze snem dziecka? Zobacz jakie sposoby na spokojny sen dziecka mają inne mamy

Mamo, ja Ciebie wzywam na dywanik!

Rodzice! Opamiętajcie się bo nie będziecie mieli kogo ratować!

Jak stworzyć szczęśliwego człowieka?

W macierzyństwie żeby wygrać czasem trzeba odpuścić i przestać walczyć

Przesądy i zabobony dla mamy i dziecka – aż strach czytać!

Jest sobota a ja jestem w lesie. Nie, nie z pracą. Z rodziną

Poronienie – czego nie mówić kobiecie po stracie, jak pomóc rodzicom

Dziecko i sąsiedzi. Czy to mieszanka wybuchowa?

Nadać imię szczęściu. O największym błędzie jaki popełniłam w ciąży

Wieczorne rytuały z dzieckiem na szczęśliwe życie

Najbardziej stresujący styl wychowania o jakim słyszałam.

7 oznak, że dziecko ma za dużo zabawek

13 przykazań rodzica – o tym co najważniejsze i dlaczego cała reszta nadaje się do kosza

20 rzeczy, o których warto pamiętać wybierając żłobek lub przedszkole

Wyprawka do przedszkola + podpisywanie wyprawki

Jedna jedyna sytuacja, kiedy Walentynki mają sens

Daj jej tę czekoladę, przecież ma mleko, czyli teksty, które warto obrócić w kiepski żart

Sprawdzone triki, które doceni każdy rodzic w kryzysowej sytuacji

Stawianie granic dziecku – czy to w porządku?

Moja tajna broń w walce z rodzicielskimi porażkami + rabat ubraniowy

Jestem człowiekiem, kobietą, matką. Ja wymagam, oczekuję, boję się i narzekam. Bo mogę

10 bezwzględnych tekstów matek, których nienawidzą bezdzietne kobiety.

Jak pozytywnie wspierać rozwój dziecka w pierwszym roku jego życia (dotyczy również starszych dzieci)

O tym, skąd u dzieci biorą się niechciane zachowania

Głupi nie wie, że jest głupi

Samodzielność 3-latka w przedszkolu – co przedszkolak umieć powinien

Self-Reg. Metoda, która zrewolucjonizuje Twoje podejście do “niegrzecznych” dzieci

Bez mamy – jak to jest być samotnym ojcem? Wywiad

Recenzja wideo niani Vtech VM5252 – spokojna mama, bezpieczny maluch

Macierzyństwo z pasją – 3 złote zasady, które gwarantują sukces i szczęście

Szczerość. Trudna sztuka nie tylko od święta.

Czy brać dziecko na pogrzeb? Jak się zachować, kiedy umiera bliska osoba?

Ciemno, ciemniej. Dzieci w piekle depresji

List od św. Mikołaja, czyli przywracamy magię świąt. Jak to możliwe?

Najlepsze rady macierzyńskie, jakie kiedykolwiek otrzymałam.

Skąd czerpię pomysły na zdrowe lunchboxy do przedszkola i na wycieczki z dziećmi? No pewnie, zgadłaś!

Niewygodne fakty, które MUSISZ zaakceptować!

Wychować boga, czyli dziecko na rodzinnym piedestale

Macierzyństwo to monotonia, nuda i rutyna? Przekonaj się jak to jest naprawdę!

Biegnij, to może się przewrócisz!

Niesamowite fakty i mity na temat noszenia dziecka

Sprawdzony sposób na odpieluchowanie dziecka bez stresu + propozycje zabaw i poradniki

Dobry mąż to zła żona

Perfekcyjnie nieperfekcyjni. Czyli jak skutecznie oszukiwać siebie

W czym Ci dziecko nie pomoże. Macierzyństwo planem naprawczym związku.

Planszówka, która wzrusza, wzmacnia relacje i bawi – teraz dla Ciebie zupełnie za darmo!

O co tak naprawdę chodzi w rodzicielstwie?

Przemoc wobec dzieci to nie tylko bicie. Czym krzywdzimy nasze maluchy?

10 rzeczy, które kochamy w ojcach

Dziś są Twoje urodziny 💚

Zwierzak w prezencie. Genialny pomysł czy wielka pomyłka?

Czy zabawki mogą uczyć czegoś złego? Czyli, czym moje dzieci nie będą się nigdy bawić

Ach, te postanowienia… Ze mną Ci się uda!

Nagła śmierć łóżeczkowa (SIDS) – jak możesz uratować swoje dziecko

9 sytuacji, które trzeba przeżyć żeby zrozumieć matkę.

Książki poradniki dla rodziców przyszłych przedszkolaków

Czy istnieje najlepszy czas na dziecko?

Najchętniej czytane wpisy na blogu, które pokochałyście w 2018 roku!

Co zrobić żeby 500+ nigdy się nie skończyło

Jak zrobić trafiony prezent, który ucieszy? Poznaj tajemnicę obdarowywania

3 sprzęty bez których byłabym fatalną matką!

Przyjęcie w domu dla maluszka – szybko, łatwo i przyjemnie? To możliwe!

Tego dziecka nie uczę. O oddawaniu krzywd i zemście.

Nie spodziewałabyś się, że możesz dostać to od własnego dziecka

Kinderkraft Prime, czyli miasto i teren na wyciągnięcie ręki – recenzja wózka 2 w 1

Rodzicielstwo zaczyna się od rodziców

Bezpłatne zajęcia pozalekcyjne. Gotowy plan niesamowitych zajęć dodatkowych dla dzieci w każdym wieku

4 irytujące zachowania matek, które można logicznie wytłumaczyć. Też tak robisz?