spokojne-dziecko.jpg

Czy istnieje sposób na spokojne dziecko? Ja już go znam

 
Naszło mnie na rozważania, skończyło się na emocjonalnym wywodzie. Gdzie się nie rozejrzę, wszędzie słyszę jak dorośli opowiadają o swoich dzieciach (często w ich obecności i często nawet nie skarżąc się na nie a tak trochę pół żartem), że to mali tyrani, terroryści, rozpieszczone księżniczki, marudy, diabełki, złośnice, brudaski, głuptaski, że męczą rodziców, manipulują, itp. Czy tylko mnie się wydaje, że to nieświadome, podprogowe przekazywanie dzieciom informacji, że są mało fajne? Tych określeń jest cała masa. I żadne, nawet jak się bardzo uprę, nie podchodzi mi pod komplement. No więc ja się zastanawiam co dobrego chcemy uzyskać od kogoś nazywając go niedobrym? Nie trzeba wprost, nie trzeba przeklinać. A teraz powiedz tak o dorosłym albo do dorosłego. Też wydaje się takie urocze i niewinne?

 
 
spokojne-dziecko.jpg
 
 

Ale do rzeczy…

Jeśli zapytam cię, jakie pytania słyszysz najczęściej jako matka (szczególnie młoda) pewnie byłoby to: kiedy następne, pewnie mu zimno, gdzie czapeczka i może za mało zjadł? Mniej więcej oczywiście bo wersji tyle co ludzi. Mam to samo. Ale jest jedno pytanie, które słyszę wyjątkowo często. Brzmi ono: jak to robisz, że twoje dziecko jest takie spokojne?

 
 

I właśnie to jest dziwne bo…

nie robię zupełnie nic. A przynajmniej nic nadzwyczajnego. Ja nie porównuję dzieci. Nie wartościuję ich jako ludzi na podstawie ich zachowania. Nie kategoryzuję spokojny lub nie albo grzeczny lub niegrzeczny (te dwa słowa nawet nie występują w moim matkowym słowniku). Nie wartościuję ich rodziców i nie oceniam ich zaangażowania w wychowanie, a tym bardziej siły ich uczuć. Dla mnie moje dziecko jest spokojne nie dlatego, że faktycznie jest (obiektywnie nikt nie jest w stanie tego sprawdzić) ale dlatego, że ja wiem, że nie musi. I akceptuję każde jego zachowanie. Dlatego mnie nie bardzo przeraża zachowanie dziecka, które powszechnie mogłoby zostać uznane za problematyczne.

Być może właśnie dzięki pełnej akceptacji moje dziecko nie musi się miotać, walczyć o swoje zupełnie podstawowe prawo bycia sobą z całym wachlarzem emocji i cech, z własnym temperamentem i wszystkim na co nawet wpływu możemy nie mieć. Bo moje dziecko jest człowiekiem takim jak ja a ja również posługuję się pełnym wachlarzem uczuć. Od furii po anielską cierpliwość, od wkurwienia po łagodność i od płaczu i bezsilności po euforię i nadzieję. Bo mogę. Bo mam prawo. Bo to normalne.

A przecież uważam swoje dziecko za pełnoprawnego człowieka. Nie odmawiam mu żadnej z tych emocji. Staram się jedynie je ukierunkować, oswajać. Chcę żeby moje dziecko było ze sobą szczęśliwe. To znaczy, że nie ma cały czas okazywać radości. To znaczy, że ma akceptować samą siebie z każdą myślą, emocją i w każdej chwili, kolorowej czy nie. Ma to robić w pełnym poszanowaniu dla siebie i innych, nie krzywdzić. Moja empatia jest tu kluczem i wierzę, że dziecko, które pozna to uczucie będzie dobrym człowiekiem dla siebie i innych.

Moje dziecko nie jest spokojne, ono jest sobą. Płacze jak twoje, marudzi jak twoje, tupie i co tam jeszcze chcesz, również jak twoje i zapewne każde inne dziecko. Ale jest ogromna różnica pomiędzy dzieckiem rozumianym a tym, które rozumiane nie jest. To się zaczyna od pierwszych chwil życia. I nigdy się nie kończy. Tu w ogóle nie chodzi o to jak dużo dziecko płacze, czy się wierci, marudzi, jak sypia i jaki ma charakter czy temperament. Jak nie wiem ostatecznie czy moja metoda jest dobra, słuszna i czy za parę lat nie zrobię wielkich oczu, że jednak coś poszło nie tak. Póki co się sprawdza.

 
 
spokojne-dziecko.jpg
 
 

Bywa ciężko, ale wiedziałam, że tak właśnie czasem będzie 

To tak jak nie mający dzieci znajomi wypytują, jak to jest je mieć, być rodzicem. Czy faktycznie tak ciężko jak wszyscy mówią? Pewnie, że bywa ciężko, ale to nie znaczy, że to ciężko ma negatywne zabarwienie. Jest inaczej. Przecież jakieś pojęcie masz jak wygląda życie z dzieckiem. Przed porodem sama nigdy nawet nie trzymałam dziecka na ręku i wszystkie wydawały mi się jednakowymi kartoflami a mimo to wiedziałam, że będzie płakało, potrzebowało mnie częściej niż bym tego chciała (a nawet mogła), że kupki, kolki, rzucanie jedzeniem.

I skoro jesteśmy choć trochę świadome jak to wygląda to dlaczego ciągle ludzie pytają na przykład co zrobić żeby dziecko przesypiało całe noce. A kiedy dopytuję ile dziecko ma słyszę, że tydzień…

Pewnie znajdzie się parę takich osób, które stwierdzą, że się chwalę albo obrażam kogoś kogo dziecko spokojne nie jest. Jeśli tak, czytaj uważnie. Jestem ostatnią osobą, która w ten sposób wartościuje i ocenia. Od razu schowaj swój sprzeciw w kieszeń. Piszę o sobie. Ty rób jak uważasz. Nie musisz się ze mną zgadzać. Ale tu dochodzimy do sedna. Szacunek. Każdy wymaga go od dzieci ale tylko świadomi rodzice wiedzą, że sami muszą okazać go innym. Różnica poglądów nie ma tu żadnego znaczenia.

I tak, wie, piszę chaotycznie. Musisz mi to wybaczyć. Staram się jak mogę aby wyklarować jasny przekaż ale czasem może mi się nie udać. Lubię poezję, być może dlatego wiele myśli znajdziesz u mnie między wierszami.

 
 

spokojne-dziecko.jpg

 
 

No więc co takiego robię? 

Pozwalam na wszystko. Na wszystko co jest bezpieczne dla dziecka i innych, zarówno w aspekcie fizycznym, emocjonalnym, materialnym. Na wszystko co w mojej opinii nie szkodzi. Brudne ubrania to żadna strata. Wypiorę. Brak trosk i barier to klucz to szczęśliwego dzieciństwa.

Jednocześnie ustalając jasne granice. Uważam, że jasne granice to poczucie bezpieczeństwa. Granice to miejsce dbania o to co moje z jednoczesnym dbaniem o to co czyjeś. Granice to element wychowania, bezpieczna beztroska. Nie uznaję tzw. bezstresowego wychowania.

 

Szanuję i nigdy nie zapominam, że dziecko jest świadomą, niezależną i inteligentną jednostką. Od pierwszej chwili traktowałam córkę jak inteligentną, świadomą osobę. Nie znała języka mówionego i odgórnie ustalonych zasad dorosłych, ale to nie ma żadnego znaczenia. Przybyła z Kosmosu. Nawet to nie odbiera jej prawa do bycia niezależną jednostką (w sensie człowieczeństwa). Dla mnie to właśnie było czymś znakomitym – neutralna wobec norm, zasad i łatek, wartości, osądów, cywilizacyjna Tabula Rasa. Nic tylko czerpać i się uczyć.

Jednocześnie opiekując się nią i biorąc za nią odpowiedzialność. To oczywiste. Jestem jej mamą, opiekunką. Biorę za nią pełną odpowiedzialność a jej dobro i zdrowie są dla mnie wartościami nadrzędnymi. Ale nie przejmę kontroli nad jej umysłem, nie hoduję uległego robota.

 

Dbam o bezpieczeństwo. Jak wyżej – piekarnik, strome schody czy rozbite szkło – z daleka.

Jednocześnie dając wolność i beztroskę. Skakanie po kałużach, krzyk w złości, turlanie po podłodze, odmówienie czegokolwiek – to prawo człowieka a zatem i dziecka.

 

Widzi moje łzy, wie, że czasem nie wiem albo, że mi się nie chce. Bo jestem człowiekiem z krwi i kości. Bo prócz ciała mam też umysł i emocje. Bo czasem sobie radzę a czasem nie. Nie ma człowieka, który cały czas się uśmiecha lub któremu wszystko zawsze się udaje. A rodzic to też człowiek. Jeśli chcemy zrozumieć nasze dziecko to musimy postarać się by dziecko zrozumiało nas. Dojedzie do tego jeśli pokażemy mu się jako ludzie, tacy jak ono.

Jednocześnie wie, że jestem zawsze jeśli mnie potrzebuje i nie osaczam jej własnymi zmartwieniami. Wszystko ma swoje granice. Nie obarczam dziecka zmartwieniami. Nie mogę pozwolić by moje dziecko martwiło się o rodziców, niech nie staje się małym dorosłym.

 

Noszę, tulę i całuję. Kiedy tego chce a ja mogę. Zawsze i wszędzie. W nosie mam, że ma sprawne nóżki, że coś tam. Wierzę, że nie ma nic lepszego dla rodzica niż dziecko, które wyciąga w górę rączki by opleść je wokół szyi dorosłego. Co z tego, że gotuję obiad, zmywam, cokolwiek. Miłość i bliskość nie ma dla mnie terminarza.

Jednocześnie mówiąc normalnie. Zdarzyło mi się zebrać krytykę, że razem z Adamem mówimy do dziecka normalnie (cokolwiek to znaczy). Dla nas to znaczy tak, jak do siebie nawzajem. Nie zdrabniamy przesadnie, nie zmieniamy słów na potrzeby dziecka bo to nie jest autentyczna potrzeba dziecka a jedynie błędne wyobrażenie dorosłego, że tak łatwiej maluchowi coś zrozumieć.

 

Mówię próbuj i sama próbuję. Staram się bardzo nie być hipokrytką. Jeśli nie chcę czegoś zjeść bo mi nie smakuje, odrzuca mnie czy cokolwiek innego, jak mogłabym narzucać zjedzenie tego dziecku. Albo zamykać się w domu i kazać dziecku wyjść do ludzi. Albo kazać czytać książki gapiąc się w telefon. Cokolwiek. Rodzic-dziecko. Lustro.

Jednocześnie pozwalam mieć własne zdanie i opinię. Są sytuacje, kiedy dziecko próbuje coś co okaże się nieposzanowaniem wyznaczonych granic. A granice są nie do przejścia jeśli wszystkim w rodzinie przynoszą korzyści, a ich przekroczenie wyrządziłoby krzywdę. Do wszystkich odnoszą się na równi i z szacunkiem.
Ale są sytuacje, w których moje dziecko może mieć zupełnie odmienne zdanie od mojego i choć krew mnie zalewa niewiele mogę (nie chcę) na to poradzić. To tyczy się spraw ważnych i nie ważnych, pierdół nawet. Chcę nauczyć dziecko asertywności. Nie zrobię tego wymagając ślepego posłuszeństwa a pozycja rodzica nie jest żadnym ku temu powodem.

 

Opowiadam, tłumaczę, uprzedzam. Wszystko od pierwszej chwili życia. Że teraz zmienię pieluszkę, że idziemy na szczepienie, że nie będzie kolejnej bajki, że spodziewamy się gości. Absolutnie wszystko.

Ale nigdy nie kłamię i nie straszę. Że zastrzyk nic nie boli? Trochę boli. Są rzeczy, które nie podlegają dyskusji jeśli chodzi o zdrowie lub życie. Nie kłamię, że nic się nie stało choć ewidentnie widać, że się martwię. No nie bardzo to przejdzie.

 
 
spokojne-dziecko.jpg
 
 

Perspektywa i empatia. To moje dwa słowa klucze w wychowaniu dziecka

Co dla mnie oznacza, że dziecko jest spokojne? Nie to, że przesypia całą noc i nie to, że potulnie godzi się na każde zalecenie rodzica. Nie to, że siedzi cicho. Dziecko spokojne to nie dziecko które nie ma własnego zdania, nie to, które wszelkie emocje ukrywa dla siebie. Dziecko spokojne to dziecko rozumiane. Bo nie ma w nim strachu, że musi wykrzyczeć to co chce by było zauważone i usłyszane.

Dziecko spokojne to dziecko szanowane i akceptowane takim jakie jest. Dziecko spokojne to dziecko szczęśliwe. Dziecko spokojne to dziecko, które może tupnąć, ma własne zdanie, które czasem krzyknie. Nie dlatego, że jest bezsilne ale dlatego, że każdemu czasem zdarzy się krzyknąć. Dziecko spokojne to dziecko, które może płakać, złościć się tak samo jak cieszyć. A kluczem jestem tu ja, jako rodzic i jako odbiorca i nadawca informacji zwrotnej. To ode mnie, a nie od dziecka, ten spokój właśnie wychodzi w postaci akceptacji dziecka w dziecku. Moje dziecko może żyć i być sobą a wychowanie to kształtowanie nie dla naszego chwilowego spokoju a dla całego teraźniejszego i przede wszystkim przyszłego życia naszego dziecka. Nie wychowujemy dla siebie a dla niego. Dziecko spokojnie to nie to samo co dziecko grzeczne. To dziecko szczęśliwe.

Jaki jest mój sposób na spokojne dziecko? Pozwolić dziecku być dzieckiem.

 

 

 

 

 

 

spokojne-dziecko.jpg

Mama, socjolog, blogerka. Niepoprawna optymistka.
Cierpliwie łączę obowiązki z pasjami, odkrywam uroki wyzwań ambitnej mamy z prawdziwym i codziennym macierzyństwem. Książkoholiczka kochająca dobre jedzenie i nietolerująca ściemy. Pasjonatka urokliwych miejsc i ładnych rzeczy. Znajdziesz mnie tutaj

Może spodoba ci się

Samodzielność 3-latka w przedszkolu

Chustowanie, czyli noszenie dziecka w chuście. Nasza wspaniała przygoda

Niewygodne fakty, które MUSISZ zaakceptować!

3 myśli, od których zapala mi się czerwona lampka

Czego ABSOLUTNIE nie możesz jeść w ciąży oraz karmiąc piersią

Jak ułatwić dziecku start w przedszkolu?

O co tak naprawdę chodzi w rodzicielstwie?

Szacunek do starszych i to, co mi w nim przeszkadza.

Mówisz i masz, czyli jak nasze słowa kształtują dziecko

Co zrobić by dziecko przespało przynajmniej 10 godzin. Tajemne triki na spokojny i długi sen.

Wyprawka do żłobka i przedszkola + podpisywanie wyprawki

Mój apel o szacunek dla maluszków.

Dzieci nie są złe i już

Mama ma czas, czyli koniec z zimną kawą + mega darmowy bonus!

A co jeśli mnie się nie spieszy…

Dziecko i sąsiedzi. Czy to mieszanka wybuchowa?

Jestem mamą. Jestem super.

Esencja bliskości w praktyce czyli rodzaje chust i nosideł

Szczerość. Trudna sztuka nie tylko od święta.

Co zrobić żeby 500+ nigdy się nie skończyło

#6 Najlepsze książki dla dzieci rozpoczynających przygodę z przedszkolem

Ciemno, ciemniej. Dzieci w piekle depresji

Najwspanialsze cytaty o dzieciach – Janusz Korczak

Zdrowe słodycze do kalendarza adwentowego – przepisy polskich blogerek

Zwierzak w prezencie. Genialny pomysł czy wielka pomyłka?

Dla babci i dziadka. Życzenia-marzenia.

Święty Mikołaj to przeżytek. Nie chcę oszukiwać swojego dziecka.

O tym, skąd u dzieci biorą się niechciane zachowania

Odkryłam dlaczego jestem złą mamą…

Moje dziecko lepsze? O tym, że nic nie spadło mi z nieba.

Nadać imię szczęściu. O największym błędzie jaki popełniłam w ciąży

Jedna jedyna rzecz, która zniszczy każdą najlepszą relację a miłość zamieni w nienawiść

Mamo, ja Ciebie wzywam na dywanik!

Klucz do szczęścia

Najlepsze książki – poradniki dla rodziców przyszłych przedszkolaków

Najlepsze rady macierzyńskie, jakie kiedykolwiek otrzymałam.

Mamo, jesteś najlepsza!

Zabobony i przesądy, które pomagają zajść w ciążę

Jak zrobić trafiony prezent, który ucieszy? Poznaj tajemnicę obdarowywania

Sprawdzone triki, które doceni każdy rodzic w kryzysowej sytuacji

9 sytuacji, które trzeba przeżyć żeby zrozumieć matkę.

Nagła śmierć łóżeczkowa (SIDS) – jak możesz uratować swoje dziecko

Nie bądź ananas, bądź miły dla nas!

Refluks u dziecka – dieta i zalecenia w trosce o zdrowie malucha

Macierzyństwo zmienia kobietę. To źle?

Tosia papa. Ostatnie chwile z naszym pupilem.

W macierzyństwie żeby wygrać czasem trzeba odpuścić i przestać walczyć

W czym Ci dziecko nie pomoże. Macierzyństwo planem naprawczym związku.

Jak zniechęcić dziecko do lekarzy

Choćbyś zrobiła wszystko idealnie, jest coś co zniszczy te święta. Domyślasz się?

Wyprawka niemowlaka – z czego możesz zrezygnować, z czym się wstrzymać

Sprawdzony sposób na odpieluchowanie dziecka bez stresu + propozycje zabaw i poradniki

Rodzicielstwo zaczyna się od rodziców

Czy istnieje mądra kara?

20 rzeczy, o których warto pamiętać wybierając żłobek lub przedszkole

Macierzyństwo to więzienie.

Dorosłe dziecko. Jak odebrać dzieciństwo dziecku i dojrzałość dorosłemu

Kiedy chłopiec pomaluje paznokcie świat wstrzymuje oddech

Głupi nie wie, że jest głupi

Stawianie granic dziecku – czy to w porządku?

Nie spodziewałabyś się, że możesz dostać to od własnego dziecka

Żłobek i przedszkole – podsumowanie najlepszych wpisów

Monitor oddechu – dla kogo, po co i czy warto?

10 rzeczy, które kochamy w ojcach

10 bezwzględnych tekstów matek, których nienawidzą bezdzietne kobiety.

Zdziwisz się, jaka muzyka oczaruje Twoje dziecko

Tego dziecka nie uczę. O oddawaniu krzywd i zemście.

Nie, nie, nie. Czego nieświadomie uczymy swoje dzieci?

Macierzyństwo to monotonia, nuda i rutyna? Przekonaj się jak to jest naprawdę!

Pozwólmy kobietom nie być matkami

Co się stało, kiedy zrozumiałam, że jestem mamą?

Perfekcyjnie nieperfekcyjni. Czyli jak skutecznie oszukiwać siebie

Najbardziej stresujący styl wychowania o jakim słyszałam.

Bez mamy – jak to jest być samotnym ojcem? Wywiad

Niesamowite fakty i mity na temat noszenia dziecka

Biegnij, to może się przewrócisz!

Jak stworzyć szczęśliwego człowieka?

Od tych tekstów mamo, jeży się włos na głowie.

Dzieci – śmieci?

13 sekretów, które zdradzę Ci o sobie

Bałagan? Jaki bałagan? Królewna idzie napić się kawki.

Większość z Was zapomniała o tym wychowując dzieci…

Czy Twoje dziecko może być… kimś?